μεγάλωσα θαρρώ...

μεγάλωσα και στένεψε η καρδιά μου...

σα να μίκρυνε η ζωή και τ όνειρα μου....

τα δάκρυα κυλούν πιο εύκολα κι ο πόνος είναι γνώριμος.....

σα παιδική ανάμνηση πνίγω στα συρτάρια τα παιχνίδια μιας άχαρης ζωής.......

λυγίζω και κουλουριάζομαι μέσα σε θλιβερές σκέψεις....

μεγάλωσα θαρρώ............

μια εφηβεία που σκότωσα και ψάχνω να γιατρέψω....

αντίθετα στο ρεύμα που με θέλει υπάκουη...

μάζεψα τα λόγια και τα σκόρπισα....

λάθος άνθρωποι στο δρόμο μου....

με λάθος μυαλά με σαγήνευσαν....

στην άκρη σα φτάσω δεν θα κοιτάξω πίσω...

μεγάλωσα θαρρώ…

οι πέτρες στο δρόμο με πονάνε….

δεν είναι πια ένα παιχνίδι ….

η ανηφόρα θέλει μαγκιά ….

μα τα χρόνια την κάνουν σκέψη και είναι δύσκολο να πετάξεις…

με φτερά μεθυσμένα έκανες πολλά ταξίδια….

τώρα τα βλέπεις πληγωμένα στην άκρη κι αλλάζεις δρόμο….

μεγάλωσα θαρρώ…
μεγάλωσα και έμαθα να συγχωρώ….
να υποχωρώ ,να υπομένω….

έμαθα ν ακούω και να σιωπώ….
τι κι αν ζητάει η καρδιά φτερά….
την κλείδωσα….
στη νύχτα μέσα αν την αφήσω θα χαθεί…
μεγάλωσα θαρρώ …κι εχθρός ο χρόνος μου γελάει….
κάτι σαν φίλοι που μαλώσαμε …..
που κάποτε αγαπηθήκαμε…
κι όσο μου γελά τόσο θυμώνω….
με μένα….με όσα έχασα…
με σένα….κι όσα προσπέρασα….
μεγάλωσα θαρρώ…

στο τέρμα....

στο τέρμα αναγκάζεσαι να κοιτάξεις πίσω

να δεις το δρόμο που πέρασες

να σκουπίσεις τα παπούτσια σου

απ΄ τη σκόνη

να ισιώσεις τα τσαλακωμένα σου ρούχα...

στο τέρμα το εισιτήριο

έχει λιώσει στη χούφτα σου

και τα γράμματα δεν φαίνονται

δεν θυμάσαι καν από που ξεκίνησες

βλέπεις μόνο το τέρμα

και τη διαδρομή....

κοιτάς δεξιά, κοιτάς αριστερά

και πρέπει ν΄ αποφασίσεις

προς τα που θα πας....

πετάς το θολό εισιτήριο

και βγάζεις άλλο

το σφίγγεις στη χούφτα

και ξεκινάς….

μια ακόμη διαδρομή

στους δρόμους του ονείρου

αν θα τινάξεις πάλι τις σκόνες

από πάνω σου δεν ξέρεις

μα δε σε νοιάζει….

κάποια στιγμή στο τέρμα πάλι

θα φτάσεις…….

μεγάλη πόρτα θα περάσεις..................

.......η θεία Ερμιόνη -θεός σγχωρές την- έλεγε το καλύτερο φλιτζάνι.........από πολύ μικρή όταν πήγαινα σπίτι της μου έφτιαχνε ένα καφεδάκι για να μου πει το φλιτζάνι…. Το γύριζα κι εγώ στο πιατάκι με προσοχή κι έβαζα και μια χαρτοπετσέτα από κάτω……ήθελε ένα δεκάλεπτο να στεγνώσει και μετά η θεία Ερμιόνη, η αδερφή της γιαγιάς μου άρχιζε……α πριν σας πω τι μου έλεγε να πω πως αυτή η θεία δεν ήταν μια απλή θεία….ήταν ολόκληρη υπερπαραγωγή…..πάντα ντυμένη στο σικ και γεμάτη χρυσά δαχτυλίδια και βραχιόλια(ντούμπλες τα έλεγε)….ποτέ δεν την είδα απεριποίητη …πάντα με το κραγιονάκι, σάπιο μήλο στα χείλη και το βαμμένο μαλλί….μεγάλη γυναίκα ήταν μα ήξερε να λέει μοντέρνα παραμύθια……έλεγε λοιπόν μόλις έπιανε το φλιτζάνι…….

<καλέ τι βλέπω εδώ…..τι τραπέζια είναι αυτά…?..θα πας κάπου με πολύ κόσμο….θα χορέψεις και βλέπω και λουλούδια και πιάτα…...που θα πάτε στα μπουζούκια?> 

 Μετά κοίταζε πιο προσεχτικά και έλεγε….< ένα πουλί πάνω πάνω , μια επιτυχία και πάνω στο δρόμο σου ένα πρόσωπο περιμένει…..αυτός σε σκέφτεται ...ψηλός κι όμορφός είναι…..να να και δώρα στέλνει...... καλέ ποιος είναι αυτός???>

ποτέ δεν μίλησε για στενάχωρα λόγια, για θανάτους και δάκρυα…..πάντα έβλεπε χορούς , αγάπες και επιτυχίες…..καμιά φορά όταν ήξερε ότι βγαίνουμε με κάποιο παιδί έλεγε...<δαχτυλίδια βλέπω – να κοίτα , τα βλέπεις τα δυο κυκλάκια?- γρήγορα έρχονται αλλά εσύ κάνεις πλάτες και κοιτάς αλλού> <μια χαρά το βλέπω το φλιτζάνι....ζωγραφιά> και μόλις πήγαινα να πω ευχαριστώ μου έκανε νόημα να σταματήσω γιατί δεν βγαίνει αν πεις....

….αχ βρε θεία τι ωραία τα λεγες……

η θεία Ερμιόνη έφυγε έτσι περιποιημένη όπως ήταν πάντα…..με τις ντούμπλες και τα δαχτυλίδια……καμιά φορά είναι σαν να την ακούω να μου λέει…..

<<μεγάλη πόρτα θα περάσεις.......>>

καληνύχτα μπαμπά..........

Έφυγες και μ'  άφησες να τα βγάλω πέρα μόνη μου

Έλεγες είμαι δυνατή....

Βιάστηκες και δεν μου τα ΄μαθες όλα

Και χάθηκες ......

Κι όταν σε φωνάζω να ρθείς

Δεν ακούς

Και δεν ξέρω τι να κάνω

Κι απελπίζομαι...
Να προσέχω μου είπες

Να μη τρέχω με τ’ αυτοκίνητο

Και να χω τον νου μου στη μαμά

Και στη μικρή

Και σ’ άκουσα....

Μα είναι ώρες που

Σε θέλω εδώ

Να αφεθώ στην αγκαλιά σου

Να μη νοιάζομαι
Να μη φοβάμαι

…….

Να σκεφτείς εσύ για μένα

Να τα πάρεις όλα

Πάνω σου

Όπως τότε που όταν έκλαιγα

Χαμογελούσες

Κι έλεγες

Άσε τα τα δάκρυα

Για τους άλλους…..

Δεν μου πάνε έλεγες….

Κι εγώ σκουπιζόμουν

Και εσύ γελούσες…

Και τώρα που η ψυχή μου

Σφίχτηκε

Και θέλω να μιλήσω

Δεν απαντάς..

και γράφω

και γράφω

μήπως τα δεις

και

από κει πάνω

ίσως στον ύπνο μου

να ρθεις

και μ΄αγκαλιάσεις....

Εσύ με ήξερες

…….

     καληνύχτα μπαμπά......

για την αγάπη ............

 Ήθελα να γράψω κάτι για την αγάπη

Μα λέξεις δεν είχα,

Ήθελα μόνο να ονειρεύομαι

Και το χαρτί με κοίταζε άδειο.

Είπα να γράψω ένα τραγούδι

Μα ποια μουσική θα ταίριαζε?

Και πέταξα τις νότες.

Είπα να ζωγραφίσω

Μα τα χρώματα δεν έφταναν

Μου φάνηκαν θολά

Κι έσκισα τους καμβάδες.

Ήθελα να φωνάξω

Μα η φωνή μου έσπασε

Και κάθισα αμίλητη.

Γράφονται τα καρδιοχτύπια

Σε χαρτί?

Τα αισθήματα χωράνε

Μες στις λέξεις??

Τι κάθομαι και σκέφτομαι

Να γράψω η τρελή

Για την αγάπη το ΄πανε

       
 Πως δεν υπάρχουν λέξεις………

καλοκαίρι και φθινόπωρο μαζί....

το αυτοκίνητο κατάπινε τα χιλιόμετρα

έτρεχα μαζί του ν΄αποφύγω

λες την μοίρα μου....

το πόδι κόλλησε στο γκάζι

και άνοιξα το παράθυρο

στάχτες , μαλλιά

ήρθαν στο πρόσωπο μου

κι έβαλα τέρμα τα τραγούδια...

καλοκαίρι και φθινόπωρο

μαζί σήμερα

κι ο δρόμος μύριζε

εκδρομή

μα δεν ήταν.....
ο ήλιος με κούρασε
και ήθελα να φτάσω
έσφιξα το τιμόνι
ακόμα λίγο
ακόμα λίγο
........
έπεσα στο κρεβάτι
μόλις γύρισα
και κοιμήθηκα
χωρίς όνειρα,
απλά κοιμήθηκα
και ησύχασα...
ο αέρας κι οι στάχτες
είναι ακόμα
στα μαλλιά μου.....

παραμύθι....

κοίταξα την φωτογραφία

πολλές φορές,

αμέτρητες

και μπήκα μέσα της

και στρώθηκα

όπως τα παιδιά

που χάνονται

μέσα στα παραμύθια....

έβαλα ρούχα

μαγικά

και κόκκινα γοβάκια

και η ζωή

ήταν αλλιώς

μαζί με σένα....

και πέταγα

και μ΄ έπιανες

και δεν φοβόμουνα,

όλο γελούσα

κι οι δράκοι

δεν υπήρχαν

σε καμιά σελίδα....

κοίταξα

την φωτογραφία

που θόλωσε

και κατάλαβα

πως ήταν ώρα

να βγω

και να σ΄αφήσω

εκεί

να με κοιτάς

χωρίς να θυμάσαι,

πως πριν λίγο

ήμουν εκεί

στο ίδιο παραμύθι...

ο θρόνος.........

απόσπασμα

....η δύναμη όταν νικιέται

απ΄την αδυναμία

δεν αντέχει και κρύβεται....

η ντροπή όταν φτάσει

στο λαιμό

στεγνώνει το σάλιο

και οι λέξεις

δεν βγαίνουν....

ανόητη δύναμη

δεν λογάριασες

καλά

εκείνο που σιγά σιγά

φουντώνει....

το πάθος της αδυναμίας

έπνιξε

τον ναρκωμένο σου

θρόνο

και σ΄ανάγκασε

να ξυπνήσεις

με κρότους

και χτυπήματα...

ζαλισμένη σηκώθηκες

και κρύφτηκες

μέσα σε πέπλα

που σ΄είχαν ετοιμάσει

αφήνοντας

πίσω σου το άρωμα

της καταστροφής....

και συ αδυναμία

μη ξεχαστείς

και στο θρόνο

τον ίδιο καθίσεις,

γιατί τα πέπλα της φυγής

αρχίσανε να υφαίνονται

για σένα

κι ο χρόνος

μετράει ανάποδα

στο παλάτι

της εξουσίας...

κράτα σαν οδηγό

αυτό που σου έμαθαν

τα δυνατά

και μη πιστέψεις

ποτέ πως

ο θρόνος σου

είναι για πάντα....

εγώ ο θύτης.....

....δεν νοιάστηκε

κοίταξε μόνο τον εαυτό του

και έγινε βραχνάς,

έπνιξε με τα πλοκάμια του

σα μέδουσα τη ζωή του άλλου

και απαίτησε....

το θύμα ένιωσε την αναπνοή του

μέσα στο πετσί του

κι απεγνωσμένα

προσπάθησε

να διαφύγει από την μοίρα

που δεν διάλεξε....

τα δάκρυα στα μάτια

ήρθαν αργά

και πόνεσαν σαν ελευθέρωσε

το σημαδεμένο κουφάρι

απ΄τον εγωισμό

βάζοντας μπροστά

έστω και στο τέλος

μια αγάπη που

κατέληξε να γίνει εφιάλτης

σ΄έναν ύπνο

ταραγμένο απ΄την βραδινή

ανάγκη του θύτη

να σκοτώσει.....

τα τιποτένια κεφάλια...

απόσπασμα.....

γεμίζει το μυαλό με αηδίες,

σκάρτες πληροφορίες

κυκλοφορούν μέσα

στα αδειανά κεφάλια

και μπερδεύουν

τα λόγια και τ΄αισθήματα....

το περίεργο είναι

ότι το τιποτένιο κεφάλι

φαντάζει μέσα στη θολούρα

του κόσμου σα φεγγάρι

κι αποκτά θεϊκή αξία....

απροστάτευτε

μικρέ ταξιδευτή

μην ακούς

τις σάπιες γλώσσες

που μπαινοβγαίνουν

στα έκφυλα στόματα

των καλοφτιαγμένων

Σειρήνων...

στη διαδρομή σου εσύ

με τρισδιάστατα γυαλιά

κι απόψεις

φρέσκες και συνετές....

κι άσε τα κεφάλια

του τίποτα

να προεξέχουν....

καλό βόλι ή καλή βολή?

απόσπασμα.....

.......σα να τους βλέπω μπροστά μου.....η κυρία Σοφία μετά του συζύγου της.....

ντυμένοι κι οι δυο στην τρίχα.....έβαλαν αυτά που φοράνε σε βαφτίσεις και

κηδείες....όχι τα πολύ επίσημα των γάμων δηλαδή....ένα level πιο κάτω......αυτοί θα πάνε να ψηφίσουν το πρωί μετά την εκκλησία για να τους δούνε κι εκεί.....πως και πως περίμεναν αυτή την μέρα.....οι εκλογές γι αυτούς είναι κάτι σα κοινωνική έξοδος......έχουν τα φακελάκια έτοιμα απ΄το σπίτι , τακτοποιημένα όπως πρέπει .....στο προαύλιο του σχολείου θα μιλήσουν με πολλούς και στο τέλος θα στηθούν πίσω από κανένα δήμαρχο ή βουλευτή να φανούν πως είναι της ανωτέρας τάξης!!!!

................πολύ πρωί θα πάνε όλοι τις γιαγιάδες με τα μπαστούνια για να ξεμπερδεύουν......αν μπορούσαν και με τα φορεία θα πήγαιναν....μια ώρα μέχρι να βγουν από τ αυτοκίνητο και άλλη τόση μέχρι να φτάσουν στην κάλπη......τώρα οι γιαγιάδες θέλουν να πάνε ....τα παιδιά τους τις τραβάνε .....δεν ξέρω......ξυπνάνε κι απ΄τα χαράματα οι γέροι άνθρωποι!!!! γι αυτούς οι εκλογές είναι υποχρεωτικές κι αν δεν πάνε νομίζουν ότι θα κοπεί η σύνταξη!!!!!

.....α το μεσημέρι καταφθάνουν τα jeep λίγο πριν την έξοδο για φαγητό....πριν τις γαρίδες και τα ουζάκια ρίχνει την ψήφο της η επιφανής τάξη του τόπου....επιμελώς ατημέλητοι οι κύριοι με Rollex και Dolce & Gabbana και οι κυρίες με τα Prada κοιτάζοντας αδιάφορα και βαριεστημένα το πλήθος που θαυμάζει τα καλογυαλισμένα jeep........γι αυτούς οι εκλογές είναι περιττές......έτσι κι αλλιώς χρηματοδοτούν πολλά κόμματα για να κάνουν τις δουλειές τους!!!!!

....η νεολαία θα πάει το απογευματάκι -με το ζόρι ξύπνησαν - και μετά θα πιει τον fredo της.....έχουν καταλάβει το παιχνίδι που παίζεται και είναι θυμωμένοι......ξέρουν πως τίποτα δεν θ΄αλλάξει....θα ψηφίσουν αυτόν που πιστεύουν ότι μπορεί να φέρει την ανατροπή , τον πιο επαναστάτη.....ίσως θα πρεπε να ψηφίζουν μόνο οι νέοι.....πριν μπουν κι αυτοι στο σύστημα των μεγάλων.....γι αυτούς οι εκλογές είναι μια διαμαρτυρία, ένας τρόπος να δείξουν τη δύναμη τους και να πλησιάσουν τα όνειρα τους!!!!!!

.......εγώ πάω συνήθως πριν τα Jeep και μετά την κυρία Σοφία....είμαι στην τάξη <τους σιχάθηκα όλους αλλά πρέπει να ψηφίσω τον λιγότερο επικίνδυνο>....σιγά μη ντυθώ καλά....όπως πάω στο super market θα πάω ...με σκισμένο jean και κλάμερ.....ε όχι να χαλάσω και τα make up μου γι αυτούς......ακόμα δεν αποφάσισα.....θα δω τι θα κάνω.....για μένα οι εκλογές είναι ένα στημένο παιχνίδι.....μια μέρα δημοκρατίας στις 365 μέρες του χρόνου που είναι μέρες τρομοκρατίας, αυθαιρεσίας και σκανδάλων......

άντε βρε καλό βόλι.....και το βράδυ χαμός θα γίνει στα πάνελ....μη ξεχάσω να πάρω DVD...........!!!!!!!

εσύ κι εγώ.......

καμιά φορά και τα γέλια με κουράζουν.....τότε μαζεύομαι και θέλω να είμαι μόνη.....σαν τώρα που κούρνιασμα στην γωνιά μου και δεν θέλω κουβέντες.....μ αρέσει να χάνομαι σε σκέψεις , σε όνειρα.....η ηρεμία αυτή μου είναι απαραίτητη γιατί σαν άνθρωπος των άκρων ζω έντονα και τα γέλια μου και τα κλάματα και τους θυμούς μου......έτσι κάπου κάπου αποτραβιέμαι απ΄την φασαρία και κάθομαι μόνη......εγώ κι εγώ....οι δυο μας......τα προβλήματα τα δικά μου, των φίλων μου έρχονται και με φορτίζουν όλη τη μέρα και πρέπει να τα βγάλω από μέσα μου.....δεν χωράω άλλα και πρέπει ν΄αδειάσω ....και τι να πω όταν δεν θέλω ν ακούσω κανέναν......τι να πω όταν δεν θέλω να μιλήσω σε κανέναν....πόσο εγωιστές γινόμαστε στα κέφια του άλλου.....κάντε μου λίγο χώρο να αναπνεύσω ..... πρέπει να κοιτάξω και μένα......
................................................................................................................................................................

εσύ κι εγώ.....να με κοιτάζεις

διπλωμένη , άδεια...

έλυσες τα κοτσίδια πάλι

άφησες κάτω τα μαλλιά

κι άναψες πάλι τσιγάρο...

χίλιες φορές σου το πα

κράτα κάτι για σένα

εσύ εκεί

να τριγυρνάς στα ξένα

βάσανα

ν΄ακούς

ν΄ακούς

τώρα δεν μιλάς

......

κουράστηκες

να είσαι παντού

πάρε με μακρυά

να ησυχάσουμε

μη με τραβάς

σε πάρτυ

με άδειες ψυχές

και σκισμένες εικόνες...

πάρε με μακρυά

γιατί σε ξέρω...

τώρα δε μιλάς

.......

ας κοιμηθούμε

απόψε

χωρίς να μαλώνουμε

...........

άλλο νταλκά δεν είχαμε.....

άλλο νταλκά δεν είχαμε , οι συγκεντρώσεις μας λείπανε.....

ρε πως μας θυμούνται όλοι οι πολιτικοί τέτοιες μέρες!!!! τα τηλέφωνα χτυπούν συνέχεια και οι ευγενικές κυρίες που με ζητούν με το επίθετο και με προσκαλούν να υποστηρίξω τον κάθε άχρηστο που θέλει να μπει στη βουλή, είναι σε καθημερινή βάση.....και λέω άχρηστο γιατί πως να πω κάποιον που ενδιαφέρεται για την <κυρία εμένα> μόνο τις μέρες πριν τις εκλογές......και λίγα λέω.....δεν θέλω να είμαι υπερβολική αλλά κι αυτοί το έχουν παρακάνει.....ρε σεις τι νομίζεται δηλαδή? να είμαι τόσο ηλίθια και να σας ξαναψηφίσω......τόσο κοιμισμένη που ν΄ασχοληθώ με τους δικούς σας στόχους.....εσείς δεν είστε οι γνωστοί άγνωστοι που καταστρέφουν τον τόπο μου???? εσείς δεν είστε που όταν περιμένα να γίνει κάτι για την παιδεία χορεύατε ζεμπεκιές??? εσείς δεν είστε που όταν ο κόσμος έχανε τις δουλειές του κοιτούσατε τα άστρα??? εσείς δεν είστε που διδάξατε στα νέα παιδιά την έννοια της λέξης σκάνδαλο?? απορώ με τι μούτρα μ΄ενοχλείτε.....μάλλον γι αυτό βάζετε τις κυρίες να παίρνουν.....όπως λοιπόν εσείς δεν φτιάξατε σχολεία για τα παιδιά μου έτσι κι εγώ αδιαφορώ.....και μη νομίσετε ότι αυτή τη φορά θα κάτσω σπίτι και δεν θα ψηφίσω.....όχι βέβαια , δεν θα σας κάνω την χάρη.....θα πάω να ψηφίσω όποιον δεν μ΄ενόχλησε......όποιον δεν μου έταξε πολλά....όποιον μπορεί να σας κόψει την φόρα....άντε γιατί δεν έχετε μέσα σας λίγο φιλότιμο .....τι σας ζητήσαμε πια.......

......λίγο φιλότιμο!!!!!!!!!!!!!

θα πέσω....σταμάτα!!

ένα σκοινί τραβάμε

που μας απομακρύνει

λίγο λίγο

θα το σπάσουμε...

τα βήματα μας πάνε πίσω

και δεν σε φτάνω

κοιταζόμαστε

και δε μιλάμε

μόνο τραβάμε...

θα σπάσει στο λέω

και δε μιλάς

κι εγώ γελάω

και σφίγγω πιο πολύ

στα χέρια μου

σκοινί και καρδιά......

πονάει μ΄ακούς?

θα κοπούμε

μα δεν τ΄αφήνουμε

και τραβάς

ακόμα πιο πολύ

.....

θα πέσω

σταμάτα.....

ένα ευχαριστώ.............

απόσπασμα......

.........πολλές φορές φοβήθηκα τις λέξεις ....δυσκολεύομαι να ξεστομίσω αρκετές....από μικρή όταν με ρωτούσαν πόσο αγαπάω τη μαμά μου ή την αδερφή μου γελούσα κι έλεγα πολύ....ποτέ δεν τους είπα ότι τους αγαπάω....καθόμουν κρυφά μόνη μου και τους έγραφα ολόκληρα κατεβατά που έλεγαν ότι τους αγαπάω.....μετά αυτοί κλαίγανε κι εγώ πάλι γελούσα......όταν μια φορά η αδερφή μου βρήκε κάποια κρυμμένα μου ποιήματα και τα διάβασε με την μαμά μου , είπαν πως δεν πίστευαν πως εγώ που πάντα είμαι δυνατή, γελαστή κι ατρόμητη μπορεί να κρύβω τόση ευαισθησία.....μα δεν ειμαι ευαίσθητη τους είπα.....απλά δεν μπορώ να πω κάποιες λέξεις.....δεν μπορώ να πω αρκετές λέξεις.....γι αυτό τα γράφω κι είναι σα να τα λέω.....όταν στεναχωρηθώ μπορεί να γράφω και να γράφω και να γράφω....όταν έχασα τον μπαμπά μου έγραφα συνέχεια .....το ήξερε ότι τον αγαπούσα ...με καταλάβαινε....ακόμα και τότε δεν μπόρεσα να του πω ότι τον αγαπάω....αλλά το ήξερε ...σίγουρα το ήξερε.....αφού κι αυτός ήταν σαν κι μένα.....

.........πολλές φορές φοβήθηκα τις λέξεις......και θύμωσα με τον εαυτό μου κι έκλαψα .....και κάθησα πάλι κι έγραψα αυτά που δεν μπόρεσα να πω......και όσο γράφω νομίζω πως μ΄ακούνε..... νομίζω πως η φωνή μου είναι καθαρή και δυνατή....και τώρα δεν τα κρύβω όλα στα συρτάρια......κι είναι σα να φωνάζω σ΄όλο τον κόσμο.....και είναι σα να μ ακούνε όλοι.....

και είμαι ήρεμη που μπορώ να γράψω ότι δεν τόλμησα να πω......... και χαρίζω κομμάτια μου αντί για κουβέντες....και μοιράζομαι πολλά που καμιά φορά νομίζω πως με πνίγουν......έτσι κι απόψε.....ήθελα να μιλήσω......................................

ένα ευχαριστώ που ακούτε τη φωνή μου.......!!!!!!!

είπαν όλοι το μάθημα απ΄έξω κι ανακατωτά.......σαΐνια όλοι!!!!

βγήκαν όλοι νικητές και βάζουν εμάς να διαλέξουμε την καλύτερη παπαγαλία.....!!!

ααααααα...σε ερωτήσεις κρίσεως κανείς δεν απάντησε......

να περάσουν ή να τους κόψουμε....?

γονιός......?

θες να γίνεις γονιός????
αυτά που ήξερες μέχρι τώρα ...ξέχνα τα....αν ήδη είσαι κι έχεις πολύ μικρά παιδιά ίσως και να προλάβεις να μάθεις τ΄απαραίτητα....πάντως επειδή χρειάζεσαι πολλές γνώσεις μπορείς να ξεκινήσεις από τώρα............
για αρχή πέρα από τα βασικά πρέπει να ξέρεις Μαθηματικά, Αρχαία, Άλγεβρα και οπωσδήποτε να έχεις γνώσεις κομπιούτερ (τουλάχιστον επίπεδο ECDL).....να μπορείς να προσαρμόζεσαι εύκολα στις νέες τάσεις και να ξέρεις από ηλεκτρονικά παιχνίδια.....να μπορείς να κρατάς τις ισορροπίες και να είσαι γονιός και φίλος.....να παρακολουθείς μαζί με τα παιδιά τα έργα που τους αρέσουν και να δείχνεις ενθουσιασμένος .....να γνωρίζεις τους φίλους τους και να τους καλείς στο σπίτι ακόμα κι αν δεν σου αρέσουν για να ξέρεις με ποιους κάνουν παρέα....να κάνεις την παλαβή ενώ σου ρχεται να ουρλιάξεις για να σου έχουν εμπιστοσύνη και να σου μιλάνε.....να κανονίζεις την ζωή σου σύμφωνα με το πρόγραμμα τους γιατί αλλιώς θα χάσεις τη μπάλα ...και τα παιδιά.....!!! να μπορείς να ξεχωρίσεις πότε πρέπει να μαλώσεις, πότε να συζητήσεις και πότε να το βουλώσεις.....να είσαι δίπλα τους.............ούτε μπροστά τους ούτε πίσω τους..... να βοηθάς όταν σου το ζητάνε κι όταν δεν σου το λένε να καταλαβαίνεις ότι θέλουν βοήθεια....να τους αφήνεις ελεύθερο χώρο ν αναπτύξουν πρωτοβουλίες αλλά να ξέρεις ακριβώς πόσο χώρο θέλει το κάθε παιδί.....να έχεις αγωνία στις εξετάσεις αλλά να μη το δείχνεις....να είσαι κοντά όταν σε ζητούν και μακρυά όταν θέλουν να μείνουν μόνα .... να φροντίζεις να έχουν αυτοπεποίθηση χωρίς όμως να τα παινεύεις....λένε ότι τα πολλά χάδια δεν κάνουν καλό.....αυτό δεν το πιστεύω...εγώ το παράκανα και δεν μετανιώνω.....να τα υποστηρίζεις όταν έχουν δίκιο και να τα μάθεις να το διεκδικούν μόνα τους....να μη μαλώνεις τα ξένα παιδιά επειδή χτύπησαν το δικό σου.....να τα ακούς, να τα ακούς, να τα ακούς......αααααααα ....και μη ξεχάσω...αν δεν τα καταφέρνεις σ΄όλα αυτά δεν πειράζει!!!
το πιο σημαντικό απ΄όλα είναι να τ΄αγαπάς όπως είναι......κι αυτό δεν χρειάζεται μάθημα ούτε γνώσεις......να τ΄αγαπάς!!!!!

αφήστε ένα μήνυμα στη Μαρία.....μας χρειάζεται

http://mariatweety.blogspot.com/

να γράφω και να σκίζω.........

η αίσθηση του χαρτιού

η μυρωδιά του,

το μελάνι ,

τα γράμματα μου

ανάλογα με τη διάθεση,

οι σκέψεις

απέναντι μου

να με κοιτάζουν,

να γράφω

και να ζωγραφίζω

πιο δίπλα

πουλιά,

να σβήνω και να σκίζω....

η αίσθηση του χαρτιού

ο θόρυβος του,

το άγγιγμα του

πάνω στα δάχτυλα μου,

τα λόγια

που δεν θα πω ποτέ,

τα όνειρα

που γράφονται

τις νύχτες,

και τη μέρα

κρύβονται,

να γράφω και να σκίζω...

από την αυλή μου.....για σας!!!!!!!

εεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

ήταν ίδια...αδέρφια...

τα πότιζε και τα δυο μαζί

και μπερδεύονταν τα τραγούδια...

λίγο στα χρώματα μια διαφορά μικρή

χάρηκε....

τα κοίταζε με τις ώρες

τα μετρούσε

τα διόρθωνε

τ΄αγαπούσε....

στ΄αλήθεια δεν τα ξεχώριζε

τα θαύμαζε το ίδιο

μη το πείτε

πουθενά

δυο μόνο το ξέρουν

τα φώναζε

με το ίδιο όνομα

κι ας είχαν άλλο

............

“...Εγώ ο άνθρωπος , τέλος δεν έχω...”

θα μας πας μαμά?

............τα παιδιά κοιμήθηκαν.....κάθε βράδυ από τότε που ήταν μωρά τα πήγαινα εγώ στα κρεβάτια τους.....τα πρώτα χρόνια τα είχα αγκαλιά....σιγά σιγά άρχισα να μη μπορώ να τα σηκώνω πια......ποτέ δεν πήγαν μόνα τους για ύπνο ...πάντα ήθελαν να είναι μαζί μου...ο ένας δίπλα μου κι ο άλλος κουλουριασμένος στα πόδια μου.....εδώ στον καναπέ......μόλις έγερναν από τον ύπνο, τα έπαιρνα ένα ένα και τα πήγαινα στα κρεβάτια τους.....τους έλεγα καληνύχτα και μέσα στον ύπνο τους μου έλεγαν κι αυτά.....μετά έσκυβα , τα φίλαγα στο μέτωπο και τα σταύρωνα.... τα χρόνια πέρασαν κι έγιναν ολόκληροι άντρες.....καμιά φορά όταν μιλάω για τα παιδιά νομίζει όποιος δεν τα ξέρει πως είναι μωρά.....είναι στο λύκειο κι οι δυο.....μπορεί να περνάνε εφηβεία και να μαλώνουμε κάθε μέρα....να διαφωνούμε....να γίνεται χαμός απ΄τις φωνές .....να ξυρίζονται και να πετάνε τα ρούχα όπου να ναι....να ερωτεύονται...να έχουν μυστικά .....το βράδυ όμως όταν έρθει η ώρα θα πάρουμε όλοι την ίδια θέση ......όπως τότε.....κι όταν νυστάξουν θα πούνε....<θα μας πας μαμά ...?>......
κι εγώ θα σηκωθώ ......θα πάω πρώτα στον μικρό να τον φιλήσω στο μάγουλο και μετά στον μεγάλο που πάντα σηκώνει από το μαξιλάρι το κεφάλι του για να τον φιλήσω στο μέτωπο....
τους σταυρώνω και λέμε καληνύχτα..........
δεν ξέρω αν είμαι καλή μάνα...αν τα κάνω όλα σωστά κι όπως πρέπει.....αυτό που ξέρω είναι πως δεν αλλάζω αυτή τη στιγμή το βράδυ με τίποτα στον κόσμο.....
το σπίτι ησύχασε.....ακούω τις ανάσες τους.....είμαστε όλοι καλά..........δεν θέλω τίποτε άλλο!!
Φύλαγε τα παιδιά μου Θεέ μου......

η γιαγιά είχε καταρράχτη.........

η γιαγιά είχε καταρράχτη........

ήταν φοβισμένη γι αυτό που θα έκανε....lazer....αντε να εξηγήσεις τι είναι και τι κάνει.....ογδόντα οκτώ χρονών , η γιαγιά μου......σήμερα στις έξι ήμασταν εκεί......κόρες κι εγγόνια.....η γιαγιά με το καρέ μαλλί και τα πιαστράκια .....φοβόταν!!!!!

με ήθελε μαζί λέει μέσα στο χειρουργείο επειδή φοβόταν μη δεν ακούσει αυτά που θα της πουν!!!!! αχ ρε γιαγιά είσαι εσύ ........φυσικά δεν μ άφησαν να μπω, μόνο μέχρι να την ντύσουν με εκείνα τα πράσινα......ντύθηκε ΠΑΣΟΚ και μπήκε μέσα.....η επέμβαση κράτησε μόνο είκοσι λεπτά...έσκασα χωρίς τσιγάρο.....μόλις τελείωσε την βρήκα να κάθεται σε μια πολυθρόνα σαν την αρχόντισσα....χαμογελούσε κι ήταν μια χαρά.....δεν πόνεσε καθόλου....

αυτό που μου είπε ήταν πως ευτυχώς δεν την έβρεξαν με κάτι λέει νερά.......μη χαλάσουμε και τη μόστρα, το σόι μου!!!!!!

Τώρα που τα γράφω αυτά γυρίζει πίσω στο χωριό με τις κόρες της και τον private tαxi driver......βρέχει πολύ εδώ......στον γυρισμό δεν έβλεπα καλά .... μόλις έφτασα άνοιξα το laptop, είδα κάτι χαζομάρες και κάθισα να γράψω......δεν μπορώ ν΄ασχοληθώ με βλακείες άλλο..

Ευτυχώς η γιαγιά είναι καλά...πετάει η ομάδα .....όχι ότι φοβόμουν και πολύ....στο σόι οι περισσότερες χήρες είναι.....εμείς αντέχουμε......σιγά μη μας τρομάξει ένας καταρράχτης!!

η σιγανή.......................

η γυναικεία πονηριά......ε αυτό το χειρότερο μας.....προτιμώ την εξυπνάδα, την τσαχπινιά, ακόμα και την <πουτανιά >που λέμε αλλά αυτή την κρυφή γυναικεία κουτοπονηριά δεν την μπορώ καθόλου..........και τώρα τελευταία την συνάντησα μπροστά μου....φάτσα κάρτα!!!!!
κι όχι τίποτα νομίζουν ότι δεν τις καταλαβαίνουμε ...ε ρε βούρλο ποιον πας να ξεγελάσεις.....
έβαλες τη μάσκα της <είμαι ήσυχη κι αθόρυβη > και νόμισες πως θα ξεγελάσεις .....
ξέρετε οι γυναίκες από μικρές φαίνονται τι θα γίνουν ....αν δεν έχουν μέσα τους λίγο την αντρική μαγκιά ξεφεύγουν τελείως....να μη κατηγορούμε και συνέχεια τους άντρες....σ ΄αυτό να λέμε και του στραβού το δίκιο....αυτή η πονηριά είναι δικιά μας.....οι άντρες δεν μπορούν ούτε να την καταλάβουν.....δεν μπορούν....μόνο μια γυναίκα τα πιάνει αυτά ....στον αέρα!!!!
κι όταν η πονηριά αυτή έχει λερωμένη τη φωλιά της ....εεεεεεεε.......και τι δεν κάνει για να κρυφτεί.....κι όσο προσπαθεί τόσο την καταλαβαίνω........κι όσο κάνει την αθώα τόσο γελάω......
συνήθως την χρησιμοποιούν σαν μέσο αυτές που δεν μπορούν να στηριχτούν μόνες τους....αυτές που φωτίζονται μόνο δίπλα σ΄άλλους....που δεν θα κάνουν ποτέ εντύπωση σε κανέναν ούτε για το μυαλό ούτε για το πνεύμα τους......δεν μιλάω για τις γυναίκες που τα διαθέτουν αυτά και είναι χαμηλών τόνων ....αυτές είναι επιλογή τους....είναι ο χαρακτήρας τους και τις θαυμάζω κιόλας ......σε αντίθεση με μένα που είμαι <ανοίξτε τόπο να περάσω>.....
τις άλλες λέω τις σιγανές κι αθόρυβες ......τις δήθεν φίλες......που δήθεν ενδιαφέρονται για να μαθαίνουν.....που χαίρονται κρυφά όταν βγαίνεις απ΄το παιχνίδι.....που για να παίξουν τους έδινες εσύ την μπάλα.....τις έσπρωχνες να πάρουν μπρος.......και μόλις τις άφησες μόνες στο γήπεδο νόμισαν πως έγιναν Μαραντόνες........ε ρε γλέντια που θα γίνουν όταν θα μπω στο γήπεδο......και να πεις κανένα καλό γήπεδο....όχι βρε ένα ξερό είναι , αλλά έχει μερικούς καλούς παίκτες που αξίζουν να παίξω μαζί τους......

άσπρα μαλλιά στην κεφαλή.......

άσπρα μαλλιά στην κεφαλή..........κακά μαντάτα......

τι έγινε ρε παιδιά? εγώ δεν είχα ούτε μια άσπρη τρίχα και φέτος έχουν τον ασταμάτητο....κάθε μέρα θαρρείς και βγαίνει από μία....τι θα γίνει το χάλι μου......θα βάφομαι κάθε μήνα είπα.....το κόστος της σοφίας είναι οι άσπρες τρίχες......

ας γελάσω!!!!!
εγώ θα έχω μόνο τις άσπρες τρίχες κι από σοφία ας μη μιλήσω κι εκτεθούμε....το βιολί του ο Καραγιάννης.... προχθές παρατήρησα στον καθρέφτη -ενώ έπαιρνα πόζες Αλίκης στο Πιο λαμπρό αστέρι- και τίναζα το μαλλί , πως το μαλλί το δικό μου, ασπρίζει εδώ κι εκεί.....πάει καταστράφηκα είπα......γέρασα κι ακόμα κάνω την Αλίκη -Κατερίνα.....βγαίνει η Κατερίνα τσάρκα στην Αθήνα....όλα τα τραγούδια τα ξέρω.....σοφία μετά μου λες....

πήρα μπογιά και βάφτηκα ...μόνη μου....καλά σ΄αυτό δεν πιάνομαι....βάφω γενικώς από μαλλί μέχρι σπίτι....από νύχια μέχρι ποδήλατα.....το 'χω!!!

μετά σκέφτηκα πως κι αυτό είναι ένα σημάδι...πως ακόμα κι αν φαίνονται κι αν δεν μ΄αρέσουν...είναι κάτι παραπάνω από άσπρες τρίχες....είναι οι αναμνήσεις μου, τα χρόνια που πέρασαν,οι στιγμές που έκλαψα ,οι σιωπές και τα γέλια μου,τα παιδιά κι οι γέννες μου,

ο χαμός του πατέρα μου και τόσα άλλα που με κάνουν αυτό που είμαι...............................................................................................................................

η μπογιά έβαψε την μπανιέρα.......δεν άφησα ούτε μια άσπρη τρίχα.....γέλασα στον καθρέφτη κι έκανα την Αλίκη ...να ταν τα νιάτα ,τα νιάτα δυο φορές........μισές θα ήταν οι λύπες μας και διπλές θα ήταν οι χαρές...........άντε φτάνει για σήμερα το γράψιμο και το βάψιμο......

πάω να παίξω .............

γιατί έτσι είμαι εγώ παιδί μου.........

- μαμά γιατί δεν ντύνεσαι όπως οι άλλες μαμάδες???

- γιατί φοράς σκισμένο jean?

- γιατί όταν έρχεσαι σχολείο φοράς μπαντάνα

κι όταν πας σε γάμους δε φοράς τακούνια?

- μαμά γιατί όταν βάζεις φούστα γίνεσαι αλλιώς?

- μαμά γιατί οι άλλες μάνες δεν έχουν κοτσιδάκια?

- γιατί φοράς πολλά βραχιόλια που κουδουνίζουν?

- γιατί άλλες φορές είσαι η μαμά κι άλλες φορές σε βλέπω σα φίλο μου?

- γιατί φωνάζεις πάλι??

- γιατί αγχώνεσαι?

- γιατί πάντα μας συγχωρείς??

- γιατί καπνίζεις??

- γιατί όταν κοιμόμαστε έρχεσαι και μας ξαναβλέπεις???

- γιατί σ΄αρέσει να κάνουμε αστεία?

- μαμά γιατί δε ζωγραφίζεις τώρα?

- γιατί στο αυτοκίνητο βάζεις δυνατά τα τραγούδια?

- γιατί γράφεις πάλι?

- γιατί πίνεις μόνο φραπέ?

- γιατί όταν γελάς εσύ γελάνε όλοι?

- γιατί μαμά τώρα μου φαίνεσαι πιο κοντή?

- γιατί δε φοράς κραγιόν?

??????????????????????????????????????????????????

θέλω..........

Θέλω

Θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν ευτυχισμένα χωρίς απωθημένα.
Θέλω να μάθουν να απολαμβάνουν τη ζωή και να χαίρονται την κάθε μέρα σαν ένα θαύμα.
Θέλω να νιώθουν πετυχημένοι και σπουδαίοι σαν άνθρωποι, ανεξάρτητα από το τι κάνουν.

Θέλω να νιώθουν θετικά συναισθήματα για τον εαυτό τους και τη ζωή.
Θέλω να μεγαλώσουν, ξέροντας πώς να μην αφήνουν τις αναποδιές της ζωής να τα καταστρέψουν.
Θέλω να αποφύγουν την κατάθλιψη και τη δυστυχία.
Θέλω να μη γίνουν νευρωτικά άτομα.
Θέλω να έχουν μια στερεή αίσθηση εσωτερικής γαλήνης που θα τα στηρίζει στις δύσκολες στιγμές.
Θέλω να εκτιμούν το τώρα. Να απολαμβάνουν το ταξίδι της ζωής, χωρίς να υπεραξιολογούν τον προορισμό του.
Θέλω να ξέρουν ότι διαμορφώνουν τα ίδια τη ζωή τους, ότι έχουν τη δύναμη να την διαλέξουν και να την αλλάξουν.
Θέλω να είναι ευαίσθητα και υπεύθυνα, με σεβασμό για τη φύση και την ανθρωπότητα.
Θέλω να βρουν και να εξερευνήσουν το δυναμικό τους και να νιώσουν ικανοποίηση και ενδιαφέρον για τους στόχους τους.
Θέλω να μάθουν να αγαπούν και να αγαπιούνται.
Θέλω να μάθουν τις ευκαιρίες που κρύβονται μέσα στις αναπόφευκτες οδυνηρές εμπειρίες της ζωής.
Θέλω να έχουν καλές σχέσεις με την υγεία, τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική

ΓΟΥΑΙΗΝ ΝΤΥΕΡ

..............................................................................................σ΄ευχαριστώ Εφη

τα κόκκινα νύχια...

τα κόκκινα νύχια έτρεχαν πάνω στα πλήκτρα...

το τσιγάρο θαρρείς δεν έσβησε ....

γελάστηκε κι έβγαλε

όλη της τη ζωή σε μια οθόνη

και τώρα θυμωμένη χτυπούσε

κι έγραφε...

έγραφε η ψυχή της

κι αυτή κοιτούσε βουβή

και κουρασμένη...

έπρεπε να αδειάσει

να πονέσει

να καταλάβει..

ξυπόλυτη την βρήκαν

και την γιάτρεψαν

και τα λόγια τους

παρηγοριά

και όλοι γύρω της

γίναν κλαδιά

για να πιαστεί

και

άρχισε να γελά

........

τα κόκκινα νύχια

έτρεχαν στα πλήκτρα

και η ψυχή

έδωσε μια

και

έσπασε την οθόνη...

οι σκόνες.........

έσβησε τον πίνακα

γέμισαν τα χέρια άσπρο αίμα...

οι λέξεις κύλισαν στο πάτωμα

η σιωπή μια απάντηση...

τα λάθη φάνταζαν τεράστια...

έτριψε ξανά τον πίνακα

τον έγδαρε

τον μάτωσε

και οι σκόνες του σκορπίστηκαν

μέσα στο μυαλό

που ήταν χαμένο

όσο έγραφε λάθος

τις λέξεις...

κοίταξε για τελευταία φορά

και το χαμόγελο

ξαναφάνηκε

δε λυπήθηκε

τα ματωμένα δάχτυλα

μα τον άδειο

από λόγια

πίνακα.